Sinds ruim een jaar woon ik nu alweer op mijn nieuwe stek. En daar heb ik het reuze naar mijn zin en ga ik, als het aan mij ligt, nooit meer weg.

Toch ga ik nog één keer per week naar mijn oude buurt omdat daar een uitstekende fysiotherapeut zit. Hij behandelt mij al een aantal jaren en daar heb ik duidelijk baat bij. Reden genoeg om bij hem te blijven, ook al moet ik daarvoor naar de andere kant van de stad.

 

Normaal ga ik er met de taxi heen. Maar afgelopen voorjaar en van de zomer ben ik ook verschillende keren, bij mooi weer, met mijn onvolprezen electrische rolstoel erheen gegaan. Met een volledig opgeladen accu moet ik 35 kilometer kunnen rijden. Uit en thuis naar de fysio, zo'n 16 kilometer, zijn normaal gesproken dan ook geen probleem.

 

Omdat de weersvoorspelling gunstig was, zon en een redelijke temperatuur, besloot ik vanmiddag geen taxi te bellen en met de rolstoel te gaan.

Het was weliswaar aan de frisse kant, maar daar had ik met mijn winterjack weinig last van. Ik genoot ervan totdat ik zag dat de indicator, die het vermogen van de accu aangeeft, sneller dan normaal terugliep.

 

Met een halflege accu kwam ik bij de fysiotherapeut aan. Ik had mijn twijfels of ik de rit naar huis nog wel zou redden, maar volgens hem moest dat zeker lukken. Dus ging ik na afloop van de behandeling weer op weg ... en zag de indicator in een steeds rapper tempo teruglopen. Toen ik nog maar een klein eindje op weg was was de accu nog maar voor een kwart geladen. Doorrijden zou zeker betekenen dat ik onderweg stil kwam te staan.

 

Gelukkig was ik vlak bij een tankstation. Daar ging ik heen om te vragen of ze een oplader hadden die geschikt was voor mijn rolstoel. Maar helaas.

Toen maar de servicedienst van mijn rolstoelboer gebeld en een half uur later kwam een monteur kijken.

Ter plekke de accu opladen kon hij niet. Een nieuwe accu was ook geen optie omdat die te koud was en daardoor ook te weinig vermogen had.

De enige mogelijkheid die hij zag was in een slakkegang verder rijden. Dan zou de accu minder vermogen gebruiken. Maar zelfs dan kon hij me niet garanderen dat ik thuis kon komen. Daar had ik dus helemaal geen zin in, temeer daar het inmiddels donker was geworden en een behoorlijk stuk frisser.

 

Wel heb ik weer iets bijgeleerd. Daarvoor ben ik immers nooit te oud. Ik weet nu dat het vermogen van een accu redelijk tot behoorlijk veel afneemt wanneer het kouder wordt. Nooit bij stilgestaan en toch logisch. Denk maar aan de slecht startende auto's in de winter.

 

Uiteindelijk toch een taxi gebeld die ruim een uur later kwam. Zodoende was ik vanavond om zeven uur weer thuis. Bijna zes uur onderweg geweest voor een half uur fysiotherapie ...

 

Binnenkort belt mijn rolstoelboer voor een afspraak. Dan wordt een accu met meer vermogen in mijn rolstoel gezet.

Voor het eerst sinds 1897 is in Nederland in de buurt van het Gelderse Duiven weer een wolf gesignaleerd. Enthousiastelingen hopen op een definitieve terugkeer en stellen dat de Veluwe een geschikt leefgebied zou zijn.

Zou hetgeen in deze clip wordt bezongen dan weer werkelijkheid kunnen worden?

In mijn laatste blogje had ik beloofd een paar dagen later meer te vertellen. En toen viel er een stilte van bijna een jaar.

 

Eerste en voornaamste reden daarvoor was de roerige tijd die ik beleefde.

Droefheid enerzijds door het overlijden van mijn zus. Aan de andere kant blijdschap over het feit dat ik te gelijker tijd een prima woning aangeboden kreeg in één van de mooiste en gezelligste wijken van de stad.

 

Een tweede reden is dat ik zaken tegenkom/meemaak waarvan ik in eerste instantie denk 'daar moet ik iets over schrijven'. Als ik dat dan niet meteen doe, zakt het na een paar dagen weer weg, vind ik het niet meer zo belangrijk en schrijf ik dus ook niets.

 

Maar goed, nu toch even mijn nieuwe woning.

Toen ik 43 jaar geleden in Nijmegen kwam wonen ben ik via een kamer en verschillende studentenflats uiteindelijk in een nieuwbouwwijk terecht gekomen. Het feit dat ik daar een complete woning kon krijgen gaf voor mij toen de doorslag. Maar echt blij ben ik er nooit geweest. Dankzij het feit dat ik werkte en daarnaast een redelijk druk sociaal leven had heb ik er toch 30 jaar gewoond. Het maakte mij eigenlijk niet zoveel uit omdat ik relatief weinig thuis was.

 

Dat veranderde toen ik Vutter werd en de laatste auto de deur uitging. Veel tijd krijgen om leuke dingen te doen, maar een heel geregel om per taxi of trein ergens te komen.

Met mijn electrische rolstoel was ik bijna een uur onderweg om in de stad te komen en dat kon alleen maar bij mooi weer.

 

Ik heb een ontzettende hekel aan verhuizen. Niet alleen door de rompslomp die dat met zich meebrengt, maar ook door het feit dat ik in een nieuwe situatie helemaal van slag kan raken. Misschien raar, maar zo is nu eenmaal de aard van het beestje.

 

Ik besloot toch maar even door te bijten en op zoek te gaan naar een andere, gunstiger gelegen, woning. Wonder boven wonder heb ik die in een relatief korte tijd gevonden. Als het spreekwoord 'Het geluk is met de dommen' opgaat moet ik wel heel erg dom zijn.

 

Hoe het ook zij, ik zit hier in Oost (voor degenen die mijn stad kennen) gebeiteld. Veel (eet)café's in de buurt, een goede Appie en andere winkels om de hoek en 10 minuten van het centrum.

In het krappe jaar dat ik hier nu woon ben ik alweer vaker naar de film geweest dan in de 30 jaar daarvoor. En ook de concertzaal, die zowat de beste akoestiek van Nederland heeft, heb ik inmiddels alweer bezocht.

 

Kortom ik ben druk  met één ding: genieten!

Een tekst van Annie M.G. Schmidt, prima vertolkt door Conny Stuart. Ook een tekst waaraan ik me in deze dagen vasthoud.

Niet zeuren en gewoon doorgaan, ook in een situatie waarin droefheid en blijdschap zo dicht bij elkaar liggen.

Het kan verkeren.

 

Over een paar dagen meer.

Bij een bezoekje aan collega Punter TWITVB kwam ik dit artikel tegen.

 

Ik beschouw mezelf als redelijk tolerant, maar hier wordt voor mij een grens bereikt. Dan gaan mijn hakken in het zand of, in mijn geval, gaat een wielklem op mijn rolstoel.

 

Ik vraag me af wie deze meneer eigenlijk vertegenwoordigt, gezien de reacties (ook van moslims) op het artikel.

Hij woont in een streek waar heel veel gezinnen leven van de (intensieve) varkenshouderij. Als dat tot uiting komt in een kunstwerk lijkt me daar niets mis mee. De maker zal zeker niet de bedoeling hebben gehad om (religieuze) gevoelens van mensen te kwetsen. Als men dat niet inziet leeft men volgens mij behoorlijk buiten de realiteit.

 

Mijn advies voor meneer Ünüvar: een vergissing kan iedereen maken. Erkenning daarvan door een welgemeend excuus zou u sieren!

... en dan gaat het weer gebeuren. Stemmen.

 

Ik vind dat ik het zeker moet doen en het zal ook gebeuren. Ik weet alleen nog niet hoe of wat, ben dus nog zwevende. Ik hoop dat ik woensdag weer met beide voeten op de grond sta.

 

Hete hangijzers als hypotheekrente-aftrek en verhoging van de WAO-leeftijd doen er voor mij persoonlijk niet toe. Ik heb geen eigen huis en ik behoor tot de steeds schaarser wordende Vutters.

De uitkomst van de door mij geraadpleegde Stemwijzer en Kieskompas zint me eigenlijk ook niet helemaal. Maar die hou ik wel in gedachten als ik woensdag met het rode potlood in de hand sta en het nog niet weet.

 

Maar gelukkig heb ik nog even. En wat voor mij inmiddels wel duidelijk is: een goede en betaalbare zorg vind ik persoonlijk heel belangrijk. Het is voor mij zelfs min of meer een breekpunt, omdat ik er (bijna) dagelijks mee te maken heb.

 

Daarop maak ik mijn definitieve keuze. En misschien dat ik daar achteraf ook weer spijt van heb, maar een risico is het altijd. Of eigenlijk ook weer niet.

De vorming van een coalitie, en eigenlijk de hele politiek, komt namelijk in mijn ogen altijd neer op een doodgewone koehandel. Partijen doen bij de onderhandelingen water bij de wijn en zullen nooit in staat zijn hun mooie beloften tijdens de verkiezingscampagne 100% waar te maken.

 

Daarom lieve lezertjes: wens mij sterkte en, vooral, wijsheid. Ik wens jullie hetzelfde.

Komm her mein Schatz. Du kannst so lieb schauen. Da wird's mir weich ums Herz ...

 

Een groot deel van mijn leven hebben dieren mij veel plezier gegeven.

Zo heb ik al ruim dertig jaar een hond als beste maatje. En ooit mocht ik me trotse eigenaar noemen van een paard.

 

Maar ook voor motorisch vervoer heb ik kennelijk een voorliefde voor vehikels (een beetje oneerbiedige aanduiding) die vernoemd zijn naar dieren.

 

Zo was mijn laatste auto, tevens voor mij de beste, een Panda.

Totdat ik daar, ruim twee jaar geleden, afscheid van heb moeten nemen heeft hij me vijftien jaar trouw en zonder noemenswaardige mankementen alle hoeken van Nederland laten zien. Of het nu een rit over lange afstand betrof of een, onbedoelde, sightseeing van het centrum van Amsterdam tijdens spitsuur, hij deed het allemaal.

 

Sinds de auto er niet meer is maak ik gebruik van alternatieven als taxi en trein. En hoewel ik hier erg blij mee ben doe ik dat slechts mondjesmaat en alleen als het niet anders kan. Voornaamste redenen hiervoor zijn mijn sterke hang naar onafhankelijkheid en bijkomende ongemakken als wachttijden en veel regelarij.

Dat levert wel beperkingen op, maar dat heb ik er dan maar voor over.

 

Door de komst van een nieuw dier is mijn actieradius echter weer verruimd. Sinds een goede twee maanden ben ik in het bezit van een heuse poema. Hij is absoluut niet gevaarlijk. In tegendeel. Ik, en menigeen met mij, vind hem erg aaibaar.

Hij is ook niet zwart, maar grijs en blauw.

Supersnel is ie ook niet met zijn maximale snelheid van zes km per uur.

Het enige dat hij nodig heeft is een stopcontact om af en toe zijn accu op te laden.

Met hem maak ik nu stad en omstreken onveilig.

 

En dit is hem:

 

Beste mevrouw Groenteman,

 

Regelmatig kom ik op uw weblog en lees ik meestal met plezier/interesse hetgeen u geschreven heeft.

Maar deze week bent u naar mijn bescheiden mening in de fout gegaan, iets dat ik niet had verwacht van een professioneel iemand. Ik heb tenminste altijd gedacht dat u dat was, maar daar heb ik nu twijfels over.

 

Ik zal niet de eerste zijn die reageert op hetgeen u over Berlusconi heeft geschreven, maar ik wil dit toch even aan u kwijt.

 

Allereerst wil ik zeggen dat Berlusconi ook niet mijn favoriet is, integendeel.

Maar dat geeft mij nog niet het recht om de man, zoals u in uw blogje doet, te gunnen dat hij gehavend wordt "te beginnen met zijn groteske uiterlijk" (tussen aanhalingstekens staan uw letterlijke woorden).

Als de man ooit politieke averij oploopt en misschien het veld moet ruimen zal ik de laatste zijn die dat betreurt.

Als hij meent dat hij door middel van het verven van zijn haar en eventueel plastische chirurgie eeuwig jong kan blijven is dat zijn zaak en kan ik daar niet wakker van liggen. En als ik al een mening heb over zijn uiterlijk zou ik hem nooit gebruiken in een context zoals u hier doet.

 

En uw opmerking over het tonen van zijn verwondingen aan de omstanders. Ach, Italianen zijn nu eenmaal theatraal en warmbloediger dan wij nuchtere Nederlanders. Daar erger ik me niet aan. Kan er zelfs om glimlachen.

 

Emotie is een slechte raadgever. Om die te uiten zoals u heeft gedaan in uw blogje vind ik niet bepaald professioneel.

 

Kunt u mij trouwens uitleggen hoe u het boven aangehaalde citaat kunt rijmen met het feit dat u zegt dat u zich kunt vinden in een reactie waarin iemand schrijft dat hij nooit blij is als hij een ander pijn ziet lijden, hoe slecht hij ook is?

Advies in het kader van voorkoming verspreiding van de Tacohoest:

'Nies en snuit uw neus in een papieren zakdoekje en gooi dit vervolgens weg en was uw handen'.

Goed advies lijkt mij. Maar dan:

'Hebt u geen papieren zakdoek bij de hand, hoest of nies dan in de binnenkant van uw elleboog'.

En daarna? Douchen en kleren verschonen?